"Bezdenna ciemność.."

Leżałam skulona w ciemności. Dookoła mnie nie było nic. Dosłownie nic. Cała trzęsłam się ze strachu i nie mogłam na niczym skupić. Nagle gdzieś pośród nicości i ciszy odezwał się czyjś głos.
-Avalon.. Avalon skup się..-zacisnęłam mocniej oczy starając się nie zwracać uwagi na głos.-Avalon prosze cię.. Musisz się skupić.. Skup się. Rozumiesz? Masz się skupić.-powtarzał głos w kółko. Coś mi mówiło, że znam ten głos.. Spróbowałam się skupić, ale na nic. -Avalon musisz się skupić. Musisz się uspokoić i skupić. Znajdź w sobie spokój. Nie bój się. Nie możesz się bać... Nie musisz.. Nie masz czego. Avalon..
Warknęłam pod nosem próbując się uspokoić. Po dłuższej chwili przestałam się trząść.
-Brawo..- powiedział głos. Powoli otworzyłam oczy i zobaczyłam przed swoją twarzą czyjąś dłoń. Spojrzałam wyżej i zobaczyłam szeroko uśmiechniętego chłopaka. Miał zmierzwione czarne włosy i szare, spokojne oczy. Powoli podałam mu dłoń i wstałam. Rozejrzałam się. Teraz otaczała nas jasność... Popatrzyłam zdziwiona na chłopaka i puściłam jego dłoń. On westchnął i wsunął ręce do kieszeni szarych spodni.

-No tak.. Zapomniałem. Nie pamiętasz mnie..-urwał nagle jakby powiedział coś czego nie powinien. Jego spokojny głos jeszcze przez chwile rozbrzmiewał mi w uszach. 

-Nie pamiętam..-powtórzyłam zaciekawiona-Ale powinnam, tak?

-No cóż... 16 lat razem.. Chyba ciężko to zapomnieć-wzruszył ramionami i rozejrzał się. 

-Razem..?-popatrzyłam na niego wielkimi oczami. Poczułam jak chłopak sztywnieje. 

-Nie w tym znaczeniu, wybacz-powiedział szybko-Chodziło mi o to, że spędziliśmy razem dzieciństwo.

Popatrzyłam na niego jakby spadł z księżyca. Przecież ja całe dzieciństwo spędziłam w zamku.. A przynajmniej tak mi mówiono..

-Jak spędziliśmy razem dzieciństwo?-znowu powtórzyłam jego słowa. Nagle uprzytomniłam sobie, że nawet nie znam imienia chłopaka.-Ummm.. Chyba powinnam to wiedzieć.. Ale jak masz na imię?

Chłopak delikatnie się uśmiechnął i skłonił w pół. 

-Przyjacielem.

Oczekiwałam innej odpowiedzi. Skrzywiłam się i odparłam

-Skoro nie chcesz zdradzić imienia ani niczego o co pytam.. To powiedz mi coś co możesz mi powiedzieć-skrzyżowałam ręce na piersiach czekając na odpowiedź. Chłopak zamyślił się i mruknął.

-Jesteś silniejsza niż myślisz.. Potrafisz więcej niż ci się zdaje.. Panujesz nad cieniem. Nad nocą.. Musisz tylko się skupić-mrugnął porozumiewawczo i zniknął. A wraz z nim jasność. Znowu otaczała mnie bezdenna ciemność. Poczułam jak zaczynam się trząść.
-Pamiętaj. Nie możesz się bać czegoś nad czym masz władze-odezwał się chłopak. Rozejrzałam się. Nigdzie go nie było. Niczego nie było. Wdech, wydech, wdech, wydech. Spokój. Uspokoiłam się. Teraz zaczynamy zabawę z Cieniem..

Otworzyłam oczy. Leżałam na łóżku w pokoju Lenny'ego. Nie bardzo wiedziałam jak sie tam znalazłam, ale nie obchodziło mnie to. Najważniejsze było znalezienie właściciela pokoju. I to jak najszybciej. "Musze spotkać się z Pekkolay'em. Dowiedzieć się dlaczego nie pamiętam dzieciństwa spędzonego z jego synem, dlaczego nie wiedziałam, że panuje nad Cieniem i Nocą.. Tyle pytań. Jedna osoba, która może mi odpowiedzieć" pomyślałam nieco zła i zdeterminowana. Szybko wyskoczyłam z łóżka i nie patrząc na to, że nie mam na palcu pierścienia, wybiegłam z domu.

Lenny?